Kiedy zaczynam pisać, nikt nie wiem czy uda mi się skończyć. Teraz nie wiem. Chcecie abym skończył z wami?
Adam dotknął klamki szkoły. A za nim stał Marek i go zatrzymał.
- Jesteś pewny? – spytał Marek.
- Nie. Nigdy nie byłem pewny. Ale przeszkadza ci to?
- Nie wiem.
Dzień był piękny, słoneczny, a szkoła duża. Dwustu uczniów. Marek z shotgunem, Adam z kałachem. I to Adam dotknął pierwszy klamki. On zginie pierwszy.
- Nie boisz się? – spytał Marek.
- Człowiek boi się wtedy, kiedy może zginąć. Nie boi się wtedy, kiedy jest pewny, że zginie.
- To po co?
I weszli. Zobaczyli korytarz w którym było mnóstwo drzwi. Trwała lekcja, więc weszli do pierwszej, lepszej klasy i strzelili jednemu dziecku w głowę.
- Wszyscy wychodzić! – krzyknął Adam.
I oni posłusznie wychodzili, depcząc ciało zmarłego kolegi. I tak do wszystkich klas, na wszystkich piętrach. I wszędzie było pełno ciał, krwi i łez. Bo dzieci płaczą, kiedy się do niech strzela. A to była dziwna szkoła. 200 dzieci, choć teraz już jakieś 186. Wszystkie dzieci stały na korytarzach. Pod ścianą. Miały po 10 lat. Adam i Marek po 25. I nadal biegali z bronią i krzyczeli.
- Pod ścianę! Pod ścianę! Nie odzywać się! Nie płakać! – krzyczał Adam.
I tak biegali. Aż w końcu jeden chłopak się złamał. Nie nerwowo. Po prostu kręgosłup mu się złamał i upadł. A kręgosłup mi z tyłu zaczął zwisać. A przynajmniej to co z niego zostało. Podbiegł do niego Marek. Chciał mu pomóc. Postawić na miejscu.
- Zostaw go! – krzyknął Adam. – Nie możesz go dotykać! Bo będziesz taki jak oni.
- A klamka?
- Dla mnie nie ma już ratunku, tak jak dla tej klamki w drzwiach.
Adam podszedł do resztek dzieciaka. Strzelił kałasznikowem mu w głowę. Wtedy inne dziecko wyszło z szeregu, wyciągnęło pistolet i jednym strzałem rozwaliło głowę Adama. Mówiłem, że zginie pierwszy.
- Nie wyjdziecie stąd. – powiedziało dziecko
Bo żadne z tych dzieci, mimo, że martwe, nie umarło. One już były martwe. Każde z nich było zombie. I teraz ścigały Marka. A szkoła iście dziwna, bo bez nauczycieli była. Więc Marek zaczął strzelać. Jeden strzał, jedne flaki więcej. Pełno zaschniętej krwi w żyłach mieli, mózgi plamiące ściany i dzieci zupełnie nagie, śmierdzące i zgniłe. A co gorsza, poruszające się. Gonili Marka, który miał tylko 7 naboi.
To czemu płakały, skoro to dzieci zombi? Bo ich oczy, podczas gnicia, wysychają, poprzez strużkę łez. Tak im oczy wychodzą na wierzch.
Marek wyciągnął miecz z za pazuchy. I ciął to, czego nie mógł już zastrzelić. Do tego nadal uciekał. Bieg przez korytarz pełen dzieci zombi w stronę wyjścia. Widział je. Czuł wiatr, bo drzwi zostawili otwarte. Cieszył się, bo wiedział, że zdoła dobiec do drzwi. A za drzwiami urocza wolność. Poza szkoła nie byłą tego koszmaru. Nie było dzieci zombi. Choć, były inne szkoły dzieci zombi. Jeszcze tylko 10 metrów, czyli jakieś siedmioro dzieci to zarżnięcia. Ciął i ciął. I przeciął sobie drogę do drzwi. Jeden krok i będzie wolność. Marek złapał za drzwi i je zamknął, potem zaryglował i zniszczył tak, aby nie można był ich otworzyć. Bo on nie chciał uciekać.
- A teraz wszyscy zginiemy!
I wtedy dzieci go dopadły. I zaczęły zjadać. I tak zginął.
- Ale Adam, o co my walczymy? Przecież nie o to, aby wygrać. Bo nie jesteśmy w stanie zniszczyć wszystkich zombi na świecie. A nawet jeśli, to i tak przyjdą nowi. I na pewno nie o to, aby żyło się lepiej naszym dzieciom. Bo zombi nas nie atakują, tylko my ich. I na pewno nie dla siebie, bo na pewno zginiemy. Więc po co?
- Walczymy po to, aby zginąć w walce!