Archive for the 'Moja twórczość' Category

Michał przebudził się już zupełnie. Czas na zmiany. Michał nawiązał kontakt telepatyczny.
[Michał] Samaelu.
[Samael] Tak panie?
[Michał] Mamy robotę.
[Samael] Oczywiście.

Samael wyglądał prawie jak człowiek. 2 ręce i 2 nogi. Do tego jeszcze ogon. A jego kolana i łokcie mogły się zginać w obydwu kierunkach. Większość czasu spędzał na czworaka. Nie było to dla niego tak trudne, jak dla człowieka z uwagi na jego anatomię. Samael żył na ziemi. Ukryty, ale wolny.
[Michał] Minęło dużo czasu odkąd ostatni raz schodziłem na ziemię.
[Samael] Powód musi być waży w takim razie. Cóż to się stało panie?
[Michał] Nadchodzi koniec świata. A my musimy mu zapobiec.
[Samael] Koniec świata? Władca Trzech Bram nie chciał jeszcze kończyć świata, z tego co mi wiadomo.
[Michał] Nie bądź głupi Samaelu! Po pierwsze, to nie sprzeciwiłbym się Bogu. A po drugie, to nie on chce końca świata. Nikt nie chce. Ale jest duże prawdopodobieństwo, że koniec nastąpi. A my mamy temu zapobiec.
[Samael] A w jaki sposób nastąpi ten koniec? I jak chcesz temu zapobiec?
[Michał] Raf, posłaniec Boga, zakochał się w ziemskiej dziewczynie. Za niedługo zechce ją zapłodnić i spłodzić syna. Kara Boska za złamanie zasad jednak go nie ominie. Zostanie zgładzony, co doprowadzi do buntu aniołów. Wtedy nastąpi wielka wojna. Przeżyje tylko Gabryś, który zgładzi Boga.
[Samael] Niezbyt optymistyczna przepowiednia. A jak chcesz zapobiec tej wojnie? Chcesz zgładzić Gabriela? Albo może Rafaela?
[Michał] Nie będę zabijał własnych braci! Do tego nie mogę zgładzić Rafa tak czy owak, bo to doprowadzi do wojny. Trzeba zgładzić niepostrzeżenie tą ziemską kobietę. Wtedy Rafael nie będzie miał już dla kogo złamać przykazań Boga. I dlatego Ty mi jesteś potrzebny. Musimy znaleźć tą niewiastę. I najlepiej gdybyś ty sam ją zgładził.
[Samael] A ty panie będziesz miał wtedy czyste ręce? Rozumiem.
[Michał] Ruszajmy!
I zniknęli. Nie wiedzieli jednak o tym, że ktoś inny słyszał ich rozmowę.
[Gabriel] Drogi Misiu. Nie wiem kto ci zdradził tą przepowiednie. Nie wiem co jutro się stanie. I nie mam pojęcia, czy to ja zgładzę naszego władcę. Ale wiem, że nie pozwolę ci nikogo zabić. Ani człowieka, ani archanioła, ani demona.
I zniknął, by ich śledzić.

W czasach ósmego dnia…
[Bóg] Michale. Obiecałem ci, że stworzę zastępy aniołów, którymi będziesz władał. Nie okłamałem cię. Oto tysiąc twoich podwładnych. Za każdym razem, gdy narodzi się nowy człowiek, narodzi się także nowy anioł. Kiedy człowiek zginie, anioł zginie razem z nim. A śmierć dla człowieka, oznaczać będzie piekło. Gdy odpokutują swą karę, przejdą do nieba. A wtedy staną się jednością ze swoim aniołem stróżem.
[Michał] Jestem zaszczycony.
[Bóg] Jednak to nie wszystko. Każdy z was, moje archanioły, dostanie sługę – demona. Michale, ty dostaniesz stwora, który będzie znał każdego człowieka, jego życie, oraz imię jego stróża.
[Michał] Nazwę go Samael, demon wiedzy. Będzie podobny do człowieka, ale aby go odróżnić, dam mu ogon stworzony z jednego mego piura.
[Bóg] Rafaelu, ty dostaniesz władcę wszystkich zwierząt. Abyś znał każde zwierzę na niebie i ziemi.
[Rafael] Imię jego będzie Lewiatan, demon instynktu. Nie będzie żadnym zwierzęciem ziemskim, lecz smokiem. Aby każde zwierzę go znało i słuchało.
[Bóg] Lucyferze, tobie dam demona, który będzie znał czyny, myśli oraz lęki wszystkich ludzi. Abyś mógł umiejętnie i sprawiedliwie wymierzać karę.
[Lucyfer] Nazwę go Azael, demon czynu. Nie będzie miał wyglądu czy materii. Będzie razem ze mną w piekle. Porozumiewać będziemy się telepatycznie.
[Bóg] A tobie Gabrielu, zwany stwórcą, kogo dać?
[Gabriel] Jestem stwórcą, bo dałeś mi taką moc. Mogę sam sobie stworzyć demona jakiego będę chciał. Stworzę więc demona silniejszego od trzech pozostałych. Będzie on żył na ziemi, abym mógł ją obserwować. Będzie wyglądał jak ptak. Rozpiętość skrzydeł będzie miał taką, że zasłoni słońce. A będzie się ukazywał ludziom tylko przy wyjątkowych sytuacjach. Nazwę go Behemot, demon początku i końca. Jako jedyny będzie umiał otwierać wszystkie bramy jakie stworzyliśmy.
[Bóg] A więc niech tak będzie.

Gdzieś wysoko w przestworzach.
[Samael] To tutaj panie. Tam mieszka ta kobieta.
[Michał] Więc do roboty.
Nagle nadleciał Lewiatan i zaatakował Michała swoją paszczą. Archanioł zrobił unik. Gabriel to wszystko widział i się głęboko zdziwił. Michał i Samael nadal go nie widzieli.
[Gabriel:do siebie] A więc przewidziałeś to Rafaelu.
[Michał] Co jest? Skąd tu Lewiatan? Czyżby Raf tu gdzieś był?
[Samael] Wątpię panie. Prawdopodobnie Lewiatan został tutaj, aby bronić tej kobiety.
[Michał] Widać otwarta walka jest nieunikniona.
Lewiatan ponowił atak. Jako smok mógł pluć ogniem, z czego bez skrupułów korzystał. Dwie ogniste kule poleciały w stronę Samaela i Michała. Michał przywołał swój miecz i nim zablokował obydwie kule. Samael był najszybszym z demonów. Od razu po bloku Michała zaatakował swoimi pazurami Lewiatana. Walka dwóch demonów, tego się nie spotyka często. Lewiatan niestety nie był dobrym wojowanikeim, więc dość szybko zaczął przegrywać batalię na pazury. Nagle nadleciał Behemot i rozdzielił skrzydłami swoich braci.
[Michał] Skąd on tu?
[Gabriel] Nie pozwolę ci nikogo zabić Misiu!
[Michał] Gabryś! Nie widziałeś tego co ja. Musimy temu zapobiec.
[Gabriel] Ale nie w ten sposób.
[Michał] A niby jak? Jeśli znajdziesz inny sposób, to z chęcią go spróbuję.
[Gabriel] Nie wiem. Ale na pewno jest jakiś inny sposób.
[Lewiatan] Już i tak za późno.
Rafael nadleciał z mieczem w ręku i zaatakował Michała. Nawiązała się między nimi walka.
[Gabriel] Behemot! Rozdziel ich!
[Lewiatan] Choćbym miał zginąć, to nie pozwolę na to!
Lewiatan złapał Behemota i zaczęli walczyć między sobą.
[Samael] Odkąd żyję nigdy nie widziałem czegoś tak interesującego.
Samael zaczął atakować Rafaela. Rafel szybko musiał przejść do defensywy. Gabriel wyciągnął swój miecz i zaatakował Michała.
[Gabriel] Nie myślisz chyba, że pozabijamy się tu dzisiaj?
[Michał] Musimy wszyscy chronić nasz świat, zamiast walczyć.
Ale jego słowa nie przyniosły efektu. Archanioły i demony nadal walczyły między sobą.
[Bóg] Wystarczy!
I wtedy wielki błysk zabrał wszystkich walczących.

[Michał] Panie! Czemuś mnie opuścił?

Władca Trzech Bram. Tak go nazywają. Bóg w swojej sile, stworzył trzy światy. Ziemię, Niebo oraz Piekło. Na początku tylko on mógł je otwierać. Jednak po stworzeniu samo-rozmnażających się ludzi, potrzebował pomocników, aby otwierali bramy za niego. Piekłem rządzi Szatan, nazywany buntownikiem przez ludzi. Gdyby tylko wiedzieli. Drugim światem, Niebem, rządzi sam Bóg. Wrota jednak otwierał św. Piotr. Ziemią natomiast rządzi Maria, matka Jezusa. Ale to już dziś nie istotne, gdyż ani Piotr, ani Maria nie żyją. O ile można to tak nazwać, w świecie aniołów, którzy żyli wiecznie razem z Bogiem. Aż do niedawna.
Stał przed bramą piekła. Ten, który pomagał zbudować wszystkie trzy światy, dziś stoi przed bramą ostatniego z nich. Archanioł Gabriel. Jego trzy skrzydła stały nieruchomo, gotowe do lotu. Ale nie chciał lecieć. Po prostu był gotowy na wszystko. Tylko nieliczne anioły wchodziły do piekła. Gabriel nie należał do nich. Znał piekło, tylko z czasów kiedy je budował. Nigdy nie widział go, w czasie jego działania. Nie wiedział co może go spotkać w środku. Trzymał miecz w ręku, a ubrany był w długi czarny płaszcz do kostek. Reszta jego ubioru jest mało istotna, więc wszedł.
Czerwone piekło pełno nękanych dusz. Czarne piekło, pełne strachu i cierp,ienia. Bezbarwne piekło w ziemi, połykające każdą złą duszę. Nie tak wyglądało piekło. Piekło tak naprawdę było wielką halą. Co 5 metrów wzdłuż i wszerz stała kolumna. A na każdej z tych kolumn lustro. Lustro pokazywało piekło każdej z dusz. Każdy przeżywał swoje piekło na swój sposób. Dla wszystkich było to zwalczanie swojego największego strachu. Jedni bali się Szatana, więc go dostali. Inni bali się śmierci, więc umierali ciągle od nowa. Najliczniejsza grupa, bała się samotności, więc siedzieli w swoim małym piekle sami, bez niczego i nikogo. Po prostu pustka. Gabriel akurat to właśnie przeżywał.
Dzisiaj piekło było nie czynne. Wyglądało jak stara, opuszczona hala, którą kiedyś, ktoś, używał. Nie było tu żadnego anioła. Ani przechadzającego się, ani cierpiącego wewnątrz kolumny. Gabriel wiedział co to oznacza. Żaden anioł nie miał życia po śmierci. Anioł nie miał nigdy ginąć. Ale zaczęło się. A teraz się zakończy.
[Gabriel:myśli] Biedny Rafael. To dla ciebie bracie.
Czas jest tylko chwilą. Bóg zawsze tak mawiał. Ale czas w piekle nie istniał. Każda dusza czułą tyle czasu, ile potrzebowała. A ci na wiecznym potępieniu, po prostu zikali w mgnieniu oka. Nikt poza Bogiem nie wiedział, co się tak naprawdę z nimi dzieje. A teraz, Gabriel przebiegł w mgnieniu oka nieskończoną halę pustych kolumn. Aż dotarł do końca. A na końcu stał klasztor. Mały, nawet jak na ziemski klasztor. Było to miejsce spoczynku Szatana. Było to miejsce przebywania także Boga. Sam gospodarz czekał na niego u progu klasztoru. Ubrany był w srebrne spodnie i srebrne glany. Jego trzy skrzydła były rozpięte. Tors miał nagi, ale także trzymał miecz.
[Lucyfer] Witaj trój-skrzydlaty bracie!
[Gabriel] Nie jesteśmy już braćmi! I ty dobrze o tym wiesz. Gdzie jest Bóg?
[Lucyfer] Nie myślisz chyba, że cię przepuszczę.
[Gabriel] A ty chyba nie myślisz, że ustąpię.
[Lucyfer] Pamiętam jak byliśmy jeszcze braćmi. Pamiętam jak wszyscy służyliśmy Panu.
[Gabriel] Ale te czasy minęły! Jesteś najbardziej umiłowanym z jego synów. Rafael nim nie był.
[Lucyfer] Rafael złamał zasady! I dostał karę.
[Gabriel] Nikt nie zasługiwał na taką karę. Nikt z nas nigdy nie powinien umierać i być zapomniany. I to wszystko dlaczego? Bo był zbyt podobny do umiłowanych dzieci Pana. Do ludzi żyjących na ziemi.
[Lucyfer] On miał być posłańcem! Nie wolno mu było ingerować w ziemskie życie bez rozkazu Władcy Trzech Bram. Świadomie złamał ten zakaz.
[Gabriel] Zakochał się w ziemskiej kobiecie. Chciał mieć potomka. To tak wiele?
[Lucyfer] Najwyraźniej tak. W końcu nie ma już aniołów. Zostaliśmy tylko my dwaj. Do tego zaraz jeden zabije drugiego, a jesteśmy przecież braćmi.
[Gabriel] Kain też był bratem Abla, a z nakazu Wszechmocnego, jeden musiał zabić drugiego.
[Lucyfer] Pamiętam czasy siódmego dnia.

Szóstego dnia, Pan stworzył człowieka na wzór i podobieństwo swoje i swoich 4 aniołów. Pan dał człowiekowi wolę tworzenia. Rafael obdarzył człowieka zdolnością uczuć. Michał dał człowiekowi mądrość. Gabriel ofiarował siłę i ciało. Lucyfer, dał człowiekowi wolną wolę.
[Bóg] A teraz, jak już stworzyliśmy człowieka i raj dla niego, czas mu to wszystko odebrać.
[Michał] Ale Panie… Dlaczego?
[Bóg] Dobrze wiecie, iż jestem wszechmogący. Mogę stworzyć wszystko co chcę i jak chcę. I dlatego, chcę stworzyć coś, co mnie zadziwi. Coś co jest w stanie przeciwstawić się mnie. Dlatego stworzyliśmy człowieka i daliśmy mu wolną wolę.
[Gabriel] Co rozkażesz Panie.
[Lucyfer] Co rozkażesz Panie.
[Bóg] Aby pokazać człowiekowi, jak może korzystać ze swojej wolnej woli, trzeba pokazać mu czym jest grzech. Aby był w stanie je popełniać. Będzie to praca bardzo nie wdzięczna. Anioł, który pokaże człowiekowi grzech, będzie potępiany i uważany, jako upadły. Nazywany będzie Szatanem. I nikt nie będzie wiedział, że gdy nie ma Szatana, nie ma sensu istnienia Boga.
[Michał] Pozwól mi być Szatanem. Jestem najmądrzejszy z…
[Bóg] Nie! Te zadanie dostanie Lucyfer. Ty Lucyferze jesteś najwierniejszy z całej czwórki archaniołów. Ty nigdy się ode mnie nie odwrócisz, niezależnie od tego, jak ciężkie zadanie postawie przed Tobą. Ty będziesz władał piekłem, które dla Ciebie stworze wraz z Gabrielem. Będziesz karał tych z pośród ludzi, którzy na to będą zasługiwać. Co do reszty. Rafaelu! Ty będziesz moim posłańcem. Będziesz schodził pod różnymi postaciami na ziemię. Ludzie będą o Tobie mówili “Duch Święty”. I będziesz moją prawą ręką na ziemi. Nie będziesz jednak nią władał i nie wolno ci ingerować w jej życie. Do władania nad ziemią weźmiemy kogoś z ludzi. Ale nie pora teraz na to. Gabrielu, czas na nas. Trzeba stworzyć Piekło i Niebo.
[Gabriel] A co będziemy robić, jak człowiek w końcu pozna dobro i zło?
[Bóg] Wtedy zacznie się dzień siódmy. Zaczniemy nauczać ludzi, jak korzystać z dobra i zła. Nauczymy ich o nas samych. Aż w końcu zostawimy samym sobie i zobaczymy efekty.
[Michał] Czy chcesz Panie…
[Bóg] Tak. Nauczymy ich jak zabijać, kraść, cudzołożyć. A potem, damy im zakazy, aby tego nie robili.
[Michał] A co ze mną?
[Bóg] Za niedługo stworzę zastępy aniołów. Każdy człowiek będzie miał własnego anioła, stróża. Ty będziesz władał tymi aniołami.

[Gabriel] Siódmy dzień skończył się wieki temu. Dzisiaj mamy inne problemy i zmartwienia.
[Lucyfer] Dzisiaj to się wszystko skończy, niezależnie od tego, kto wygra.
[Gabriel] Możemy nie walczyć.
[Lucyfer] I mam ci od tak pozwolić zabić Boga?
[Gabriel] Niech tak będzie.
Gabriel przygotował się do ataku. Złapał miecz w obie ręce i zaczął biec w stronę Lucyfera. Ten stanął na ugiętych nogach mieczem w jednej ręce, i czekał na atak. Gdy miecze się spotkały, poleciały pierwsze iskry. Gabriel zaatakował z boku, ale także i ten cios został zablokowany. Obrót Gabriela wokół własnej osi przywiódł bardzo silny cios, jednak nawet to nie pomogło. Lucyfer przeszedł do ofensywy i lewą pięścią uderzył w tors Gabriela. Władca piekła był najsilniejszym z pośród archaniołów, a cios był na tyle silny, że Gabriel upadł na kolana. Nie stracił jednak woli walki i prawie od razu chciał podciąć mieczem nogi przeciwnika. Ten natomiast zdołał zatrzepotać skrzydłami i wzlecieć w górę. Gabryś zrobił to samo, jednak atak z dołu nie miał sensu. Poczekał aż Lucyfer przestanie uciekać i zaatakował od frontu. Znowu poleciały iskry. Przy którymś skrzyżowaniu mieczy, Gabriel spróbował kopnąć Lucyfera. Tym razem mu się to udało i poszkodowany poleciał daleko. Gdy już miał zaryć o ziemię, odwrócił się i wylądował. Teraz on leciał do Gabriela z rządzą mordu w oczach. Gabriel sparował cios mieczem, jednak siła Szatana sprawiła, iż broniący się archanioł wyleciał jak z procy. Nie było kurzu, gdy uderzył o ziemię plecami. Piekło nie było zrobione z ziemi. Gabryś wstał na równe nogi.
[Gabriel] Chyba nie myślisz, że mnie pokonasz?
[Lucyfer] To Ty przed chwilą walnąłeś o ziemię.
[Gabriel] Ty chyba nie wiesz, jaki prezent dostałem od Michała. Prezent dzięki któremu jestem ostatnim żyjącym aniołem, w wielkiej anielskiej wojnie. Oto pokaże ci prawdziwą moc mojego miecza.
Miecz Gabriela zaczął płonąć. Nie był to ogień ziemski, z drewna czy węgla. Był to ogień duszy zamkniętej w mieczu. Gabryś zaatakował. Tym razem Lucyfer mógł sobie blokować ile chciał. Miecz Gabriela z każdym ciosem kruszył miecz Lucyfera. Chwilę później, Szatan nie miał się już czym bronić. Aniołom nie ucina się głowy. Im się wbija miecz w splot słoneczny, aby odciąć im kontakt z Bogiem. Śmierć anioła to naprawdę piękna rzecz. Denat nigdy nie krzyczy, ale widać jak dusza wylatuje z jego ciała i pali się nad nim. Ten ogień duszy to najpiękniejsza i najstraszliwsza rzecz, jaką Gabryś widział w swoim życiu.
[Gabriel] Czas na ciebie Boże.
I pobiegł w głąb klasztoru.

Archanioł Michał się przebudził. To był tylko sen. Przerażający sen. Ale Michał nigdy nie miewał snów. To był jego pierwszy sen jakiego kiedykolwiek doświadczył.
[Bóg] Możesz jeszcze temu zapobiec.
[Michał] Ale Panie, jak?
[Bóg] Znajdziesz sposób. Jeszcze nie jest za późno. Rafael wprawdzie jest już zakochany w człowieku, jednak jeszcze nie popełnił grzechu.
[Michał] Rozumiem. Powiedz mi jeszcze Panie, czyją duszę zamknąłem w mieczu Gabriela?
[Bóg] Swoją.