Rozdział 2 - Życia dnia wczorajszego Dzieńž był gorący i duszny. Nasza trójka jednak niezmordowanie przemierzała piaski pustyni. Szliśmy tak bez słowa pół dnia. Ja nie chciałem jeszcze nic mówić, a oni nie pytali. Albo zaczęli już wierzyć, albo ich to nie obchodziło. Może po prostu znudziła się im karczma? A może po prostu chcieli zakońžczyć sprawę z Daktrolem? Nikt chyba nie znał ich zamiarów ani tego dnia na pustyni, ani 100 lat temu. Daktrol. Nazwa pochodząca z języka starych magów. Oznaczała mniej więcej “stwór z energii”. Tak naprawdę nazywali tak wszystko, co nie miało materii, a zrozumieć tego nie umieli. Nazwa, jaka przetrwała to “Ojciec Zła”. Niezbyt oryginalna, jednak nazwę “Daktrol” zna zbyt mała ilość osób. Wielu już nie pamięta, co tak naprawdę stało się ponad wiek temu. Ci, którzy w tym uczestniczyli w dużej mierze zginęli. Inni umarli już ze starości. W karczmach nikt o tym nie rozmawiał. Zawsze się znalazł ktoś, kto stracił bliskich przez “Ojca Zła”, więc wszyscy się bali o tym wspominać. Daktrol to była wredna bestia. Nie zabijała bezpośrednio ludzi, tylko przejmowała nad nimi kontrole i zabijała bliskie osoby ofiary. Na początku, nikt nie łączył domowych mordów z zewnętrzną siłą, jednak pewnego dnia zebrała się grupa magów, która gorąco debatowała nad problemem plagi domowych mordów. Połączyli kilka faktów i postawili diagnozę. Zajęło im to cały dzieńž. A przynajmniej tak powiedzieli innym. Tak naprawdę, tylko jeden mag wiedział, co tak naprawdę się dzieje. Reszta tylko słuchała. Przez godzinę. Resztę dni spędzili na piciu szlachetnego wina. Nikt z nich nie zdawał sobie sprawy, co ich atakuje. Tylko ten jeden jedyny mag dobrze wiedział, co robić. Cała ta śmiechu warte “konferencja” przeszła do historii świata jako “II debata Gharilda” (pierwszą taka debata została przeprowadzona półtora wieku wcześniej przez bardzo mądrego maga imieniem Gharild). Mag, o którym mówiłem nazywa się Ihrald. To właśnie do niego zmierzamy. Po tej debacie na światło dzienne nie wyszła żadna cenna informacja. Jedyne, o czym się dowiedziały osoby, których nie było na debacie (także inni magowie) to informacje w stylu “zostało to omówione” i “jest plan jak temu zaradzić”. Wtedy na scenę wszedł zakon Białego Orła, który nigdy nic pożytecznego nie robił, poza zabijaniem kilku goblinów, które w rzeczywistości nikogo nie atakowały. Zakon chciał zdobyć sławę. Skońžczyło się na tym, że przestał istnieć. Nikt tak naprawdę nie wie, skąd przybył “Ojciec Zła”. Pewnego dnia po prostu zaczęła się plaga domowych mordów. Po pewnym czasie pewien dziwny stwór w postaci czerwonej kuli z oczami został zaobserwowany. Początkowo próbowano się z nim porozumieć, jednak nikt nie wracał cało z prób spotkania się z nim. Wielu tak zwanych mędrców szukało sensu jego istnienia. Niektórzy mówili o końžcu świata, inni mówili o tym, że to atak jednego z sąsiednich pańžstw. Szkoda tylko, że potem się okazało, iż Daktrol zabijał wszystkie nacje i rasy. Nikt też nie znał zamiarów ówczesnych błędnych rycerzy, bohaterów i innych śmiałków. Tak naprawdę ginęli pod sztandarem Białego Orła. Wszyscy, poza jednym elfem, jednym krasnoludem i jednym magiem. I wszystko grało, jak korbki ogromnej, niezrozumiałej maszyny. Z tym, że ta maszyna się nie stażała.

Rozdział 1 - dobre wejście Wszedłem do karczmy. Zobaczyłem dwóch jej gospodarzy: elfa i krasnoluda. Krasnolud jak zwykle czyścił kufle z piwa. Elf krzątał się tu i uwdzie sprzątając po wczorajszym dniu. Godzina była młoda, więc nikogo w karczmie nie było poza nami. Na pierwszy rzut oka trudno było powiedzieć czym jestem. Długie włosy mogły wskazywać na rase elfów, jednak nie miałem szpiczastych uszu. Muskuły i miecz przy moim pasie wskazywały na rase ludzi barbarzyńžców, jednak oni po pierwsze gole głowy, a po drugie chodzą prawie nadzy, aby pokazać jacy to oni umięśnieni. To może jestem zwykłym pospolitym człowiekiem? Tylko skąd się wzięło to białe jak śnieg pasemko na środku głowy. I jakim cudem udało mi się mieć tak zadbane włosy, przy wojowniczym trybie życia? Krasnolud był niski. Bar był specjalnie stworzony dla jego wysokości. Miał krótko ścięte brązowe włosy. Nie miał brody. Na pierwszy rzut oka wygląda jakby był gruby, jednak gdyby się przyjrzeć można było się domyśleć, że to jego mięśnie brzucha. U krasnoludów mięśnie brzucha wyglądają zupełnie inaczej niż u innych podobnych rasach. Na rękach i nogach też nie brak było mu mięśni. Patrzał na mnie, jakby chciał mnie zabić. Widać nie lubił nieznajomych. Elf natomiast był szczupły i wysoki. Nie oznaczała to jednak, że nie miał mięśni. Wręcz przeciwnie, gdyby chciał mógłby przenieść niezbyt lekkiego krasnoluda przez wiele krain. Zapewne nie raz to już robił. Włosy elfa też były krótko ścięte koloru blond, brody także nie miał. Typowy elf z typowymi szpiczastymi uszami. Tak stałem przy drzwiach spoglądając to na krasnoluda, to na elfa. Za każdym razem kiedy spoglądałem na krasnoluda widziałem corazto bardziej nieufne i złowieszcze spojrzenie. Usiadłem przy pierwszym stole. Wyciągnąłem swój miecz i położyłem go na stoliku. Nie puściłem rękojeści. Po chwili konsternacji poszedł do mnie elf i powiedział władczym tonem: -Jeśli przyszedłeś tu, aby się pobić to wyjdź. Nie chcemy tu takich jak ty. Powolnie odwróciłem wzrok od miecza i spojrzałem na niego i z całą powagą i spokojem powiedziałem: -Ja tu przyszedłem po was. Od autora: Wpadłem na pomysł, aby spróbować napisać jakąś historie. Nie wiem czy mi się uda napisać ją tak, żeby się podobała. Nawet nie wiem, czy uda mi się ją skońžczyć, ale się jeszcze zobaczy. Jeśli komuś się chce czytać to byłbym wdzięczny za komentarze. Uwagi dotyczące ortografii mile widziane.