Uprzedzam, nie będę mówił dzisiaj o polityce.
Do napisania tego postu przyczynił się ten post.
W skrócie, mówi on o tym, że aby dostać się na wikipedię, trzeba być “kimś”, gwałcąc przy tym ideę encyklopedii.
Czytając tego posta, przypomniał mi się inny polski serwis: Digart. Jest to klon Deviantart’a, gdzie ludzie wrzucają swoje twory (poezję, obrazki, zdjęcia, etc.). Nie mówię, że klon jest zły, bo jest klonem. Ale na digarcie widać typowo polską (chyba tylko polską) chorobę: elitarność.
Otóż, po wrzuceniu jakiegoś digarta, ludzie go oglądają, oceniają. Natomiast, jak jakiemuś moderatorowi się dana praca nie spodoba, to ukrywa ją. Przez co ludzie już nie mogą tej pseudo-słabej pracy oglądać.
Dlaczego mówię pseudo-słabej? Bo sztuka to kwestia gustu. Jednemu się podoba to, innemu to. Nie ma jednego, konkretnego kryterium. Przykładem może być Van Gogh, gdzie za życia malarza jego prace były uznawane za słabe, a potem nagle za genialne dzieła sztuki.
Innym ciekawym przykładem hipokryzji digarta może być mój kolega fotograf. Swego czasu wrzucał tam swoje najfajniejsze zdjęcia. Z 15 przed schowaniem ostały się 3. Po czym mój kolega usunął wszystkie swoje digarty. A po jakimś czasie postanowił wrócił. Zaczął od swoich 3 fotografii. Wszystkie 3 zostały z miejsca schowane.
Ale opluwanie digarta nie jest moim głównym celem tego posta. Digart to tylko przykład elitaryczności. Wszystko co “wychodzi” musi być “idealne”, “dobre”, “wspaniałe”, przez co wypacza się cel. Wikipedia przestaje być wikipedią, a staje się miejscem gdzie się nagradza poprzez artykuł. Digart nie jest miejscem dla młodych artystów, tylko miejscem dla towarzystwa wzajemnej adoracji.
O ile w Digarcie, ta choroba nie jest niebezpieczna, bo digart jest serwisem dla konkretnej grupy ludzi, o tyle przy wikipedii jest to już rzecz lekko niebezpieczna, gdyż ludzie wierzą wikipedię i szukają tam wszystkich informacji. A znajdują tylko wyselekcjonowane informacje.
Elitaryczność jest chorobą, która objawia się nie tylko w internecie. Wiele jest grup, stowarzyszeń i innych zbiegowisk ludzi, które opierają się na swojej elitaryczności. I niech sobie są, nikt nie zabrania im istnienia. Róbcie ludzie co chcecie. Ale błagam was o jedno, nie zmieniajcie znaczenia słowa encyklopedia ani innych, tylko tak, żeby wam pasowało. Zostawcie moją wikipedię. A zamiast digarta, wybieram deviantarta.

Ludzie, to przedziwny gatunek. Uważają się wszyscy za takich mocnych, a ich największa siła – uczucia – sprawia im najwięcej szkód. Stwórzmy sobię pewną historię. Tylko nie mówcie mi, że to się w życiu nie zdarza, bo słyszałem ciekawsze historie, jednak nie mogę ich przytoczyć. Otóż osób dramatu jest 5. Adam, Łukasz, Magda, Kasia i Ania. Wszystko się zaczeło od Adama, który podkochiwał się w Kasi. Pytał się ciągle Łukasza o to, aby mu pomógł z Kasią. Magda natomiast, zakochana w Adamie, prosiła o rady Anię. Wszyscy to jedna paczka przyjaciół. Szczegóły tej historii są mało ważne. Finał jest taki: Kasia chodzi z Łukaszem, a Adam z Magdą. Ale to nic, bo paczka się rozpadła: Adam i Łukasz przyjaźnią się ze sobą oraz z Magdą i Kasią. Magda jest zła na Kasie, Kasia na Magde, a Ania rozmawia tylko z dziewczynami.
Historyka jak z nudnej telenoweli. Niby nic takiego, ale gdyby pomyśleć co mogło by się stać, gdyby jedna osoba była w stanie sterować resztą. Nie koniecznie kłamać, wystarczyło by umiejętnie wypowiedzieć niektóre sprawy. Taka osoba byłaby w stanie zrobić wszystko. Od spasowania i zostawienia wszystkich w neutralnej przyjaźni, do zrobienia jednego wielkiego bałaganu, w którym wszyscy byli by źli na wszystkich. Ludzie tak naprawde nie wiedzą jaką moc posiadają i co gorsza, nie wiedzą jak się nią posługiwać. Efektem tego jest taka a nie inna sytuacja.
Mam w takim razie pytanie. Skoro jedna osoba potrafi wysterować dwójką innych, to czemu nie od razu setką? Albo całym narodem? Bo to przecież możliwe. Pytanie tylko, czy ludzie są ta silni, że jeden potrafi sterować wieloma innymi, czy tacy słabi, że wielu innych, da się sterować przez jednego?